Het jaar 2018 is niet alleen voor Mia een mijlpaal, maar ook voor mij. Dit jaar is het vijf jaar geleden dat ik ernstig ziek werd. Voor de tweede keer moest ik de strijd aangaan met kanker. Gaandeweg realiseerde ik me dat ik daarna niet zomaar weer de draad kon en wilde oppakken. Iets wat ik na de eerste keer wel dacht te kunnen. Mijn toekomstbeeld moest ik opnieuw bijstellen. Voor mij werd steeds duidelijker dat mijn oude baan bij het Openbaar Ministerie daar niet meer bij hoorde. Maar wat dan wel?

Open kaart

Nadat ik had besloten om te stoppen bij het OM, koos ik er ook meteen voor om open kaart te spelen bij mijn werkgever. De eerstvolgende werkdag deelde ik mijn leidinggevende mee dat ik op zoek zou gaan naar een andere baan. Niet meteen, maar wel binnen een jaar. Of dat verstandig was weet ik niet. Maar voor mij voelde het goed om het op die manier aan te pakken. Bovendien wilde ik beslist niet blijven hangen in alleen maar een voornemen. Als je een voornemen uitspreekt geef je er immers ook eerder uitvoering aan.

Toch had ik nog steeds geen idee welk pad ik moest bewandelen. Van een collega had ik positieve verhalen over Mia gehoord. Zo kwam ik in februari 2016 bij haar terecht. Een paar maanden later besloot ik daadwerkelijk mijn vaste baan op te zeggen. In de volle overtuiging dat ik het antwoord beter kon vinden zonder ballast van mijn oude baan. Ik begrijp dat niet iedereen dat zo maar even kan doen. Maar voor mij werkte dit het beste. Daarna heb ik nog een tweede traject bij Mia gevolgd.

Ik voelde energie en voldoening, iets wat ik lange tijd niet had gevoeld

Dat ik een andere weg wilde inslaan had ik zelf al besloten. Ik wilde geen juridische functie meer. Mia heeft me vooral geholpen met de vraag wat ik dan wél wilde. Ik heb altijd al veel interesse gehad in het verhaal achter de mens. Ook in mijn tijd bij het Openbaar Ministerie. Tijdens het traject herontdekte ik een oude passie: schrijven. Over andere mensen, wat hen beweegt en waar ze mee worstelen.

Het moment dat ik mezelf voor het eerst als tekstschrijver visualiseerde weet ik nog goed. Mia vroeg me te omschrijven hoe mijn werkdag als tekstschrijver eruit zou zien. Ik beschreef hoe ik op pad ging om mensen te interviewen, het verhaal vervolgens opschreef en net zo lang bijschaafde tot het helemaal goed was. En tot slot hoe het artikel gepubliceerd werd. Ik voelde zoveel energie en voldoening, iets wat ik lange tijd niet meer in mijn werk had gevoeld. Na die sessie stapte ik blij in mijn auto. Ik had gevonden wat ik zocht.

Inspirerend

Mia bracht me in contact met de uitgeefster van City Life, een regionaal magazine. Mijn allereerste reportage over de Sintibedevaart in Roermond werd geplaatst. Tot de dag van vandaag krijg ik nog steeds opdrachten van City Life. Dat ik nu ook blogs voor Mia’s website schrijf maakt de cirkel weer rond. De mensen die ik voor Mia mocht interviewen hadden stuk voor stuk inspirerende verhalen. Hanneke die vol overtuiging voor het vak van anesthesioloog koos, John die nu een bevlogen wiskundeleraar is en Mariëlla die van iedereen misschien wel de grootste strijd heeft geleverd. Ze zetten me ook weer aan het denken over hoe ikzelf nog meer uit mijn comfort zone kan komen. Over mezelf schrijven is daar zo’n voorbeeld van, want ik laat mijn eigen beslommeringen liever voor mezelf. Mia’s verzoek om over mijn loopbaanswitch te schrijven nam ik desondanks graag aan.

Mijn tip: blijf niet in die twijfel hangen

Na mijn veertigste de zekerheid van een vaste baan opzeggen was zeker niet gemakkelijk. Ik ben geen gokker, hou van zekerheid, althans dat dacht ik. Inmiddels ben ik erachter gekomen dat er voor mij geen groter goed is dan vrijheid. Zelf kunnen beslissen hoe ik mijn dag invul voelt als een bevrijding. Voor ik zover was heb ik wel wat obstakels moeten overwinnen. Een daarvan was de ziekte kanker. Die strijd heb ik zelf geleverd. Maar bij de vraag hoe mijn leven zinvol invulling te geven heeft Mia mij enorm geholpen. Zelf was ik waarschijnlijk te lang in die twijfel blijven hangen. Ik had iemand anders nodig om mij over die streep heen te trekken. Ik gun iedereen iemand zoals Mia die kan helpen bij dat proces. Je leeft maar één keer. Dus bij twijfel: hak die knoop door, eventueel met hulp van een professional!

Trots

Hoewel ik regelmatig nieuwe opdrachten heb -incidenteel, maar ook van vaste opdrachtgevers- ben ik er nog lang niet. Mijn loopbaan is nog steeds in ontwikkeling. Ik schrijf nu vooral voor commerciële bedrijven. Niet gedacht dat dat ook iets is waar ik veel voldoening uit zou kunnen halen. Ik heb geleerd om ja te zeggen tegen uitdagingen en nee te zeggen als iets niet goed voelt. Met mijn gezondheid gaat het goed en ik ben er oprecht trots op dat ik mijn toekomst zelf heb kunnen ombuigen. En schrijven over mezelf? Wie weet zeg ik nog vaker ja tegen die uitdaging.