Hanneke Heynen (34) is anesthesioloog, en werkzaam als fellow intensive care in het Maastricht UMC+. Vol passie vertelt ze over het vak dat haar op het lijf is geschreven. Toch dacht ze tijdens haar studie geneeskunde niet aan een specialisatie anesthesie. Ze was dan ook een volslagen onbekende voor de Maastrichtse anesthesie-afdeling toen ze daar solliciteerde. Desondanks wist ze de commissie te overtuigen. Hoe? Door haar twijfel om te buigen naar vastberadenheid. En daar kon niemand meer omheen.

Wat was voor jou de aanleiding om een coachingstraject bij Mia te volgen?

“Als kind wilde ik helemaal geen dokter worden. Ooit schreef ik in een vriendenboekje dat ik orka-trainer wilde worden! Uiteindelijk koos ik toch voor geneeskunde. Hoewel de middelbare school me niet gemakkelijk afging, doorliep ik mijn studie met relatief weinig moeite. Waarschijnlijk omdat ik het oprecht leuk vond. Na zes jaar was ik basisarts en moest ik een specialisatie kiezen. Ik deed praktijkervaring op in de chirurgie, maar ik twijfelde. Was chirurgie nu echt mijn drijfveer? Wilde ik het graag genoeg? Zou ik gelukkig worden in de wereld van de chirurgie? Uiteindelijk besloot ik om toch niet voor chirurgie te gaan. Dat plaatste me meteen voor de vraag: wat dan wel?

Via een kennis hoorde ik over Mia Vergoossen. Mia zit niet in de medische sector en kon me prima van buitenaf adviseren. Dat vond ik een voordeel. In 2012 heb ik een coachingstraject bij haar doorlopen. In die periode werkte ik als basisarts op de Intensive Care. Daar kon ik ervaring opdoen en ondertussen werken aan de vraag wat ik nu verder wilde doen. Het traject bij Mia duurde een aantal maanden.”

Wat is je het meeste bijgebleven van het traject?

“Mia vroeg naar mijn kernkwaliteiten en kernwaarden. De waarden autonomie en waardering heb ik hoog op mijn lijstje staan. Maar ook zaken als ‘er toe doen’, bijvoorbeeld in acute of zelfs levensbedreigende situaties. Het snel moeten beslissen geeft een bepaalde druk die mij stimuleert. Mia wees mij op beroepen en specialisaties waar ik eerder niet bij had stilgestaan, maar die wel bij mijn kernwaarden pasten. Toen was het een kwestie van wegstrepen. Geleidelijk aan kwam ik tot het besef dat anesthesie bij mij paste. Omdat het niet standaard in het curriculum zat, was anesthesie voor mij een relatief onbekend vakgebied. Mia adviseerde me om met anesthesisten te praten en met hen mee te lopen. Daarna wist ik het: dit ging ik doen!”

Welke rol had Mia bij de wending in je loopbaan?

“Al vrij snel kwam er een sollicitatieronde voor de opleiding anesthesie, waarvoor ik natuurlijk niet de enige kandidaat was. Voor mij was het extra spannend, want ik had (in tegenstelling tot veel van de andere kandidaten) geen onderzoek gedaan op het gebied van anesthesie, geen extra keuzestages in dat vakgebied gedaan én geen contacten bij de afdeling anesthesie in Maastricht. Maar ik was heilig overtuigd van mijn keuze. Dankzij het loopbaantraject kon ik heel goed onder woorden brengen waarom ik voor anesthesie koos, en waarom dat bij mij paste. Zonder Mia had ik het niet op die manier kunnen verwoorden. Dat ik het zo helder kon beredeneren heeft er mede toe geleid dat ik werd aangenomen, ook al was ik voor de sollicitatiecommissie een volledig onbekende. Via een omweg van ruim twee jaar als basisarts bereikte ik toch mijn doel.”

En waar sta je nu?

“Ik heb de 5-jarige opleiding anesthesie inmiddels voltooid. In Kaapstad heb ik nog 4,5 maanden een verdiepingsstage op het gebied van spoedzorg gedaan. De andere cultuur en beperkte middelen halen je compleet uit je comfort zone. Ik vond het heel leerzaam. Nu volg ik nog een extra specialisatiejaar op de intensive care.

Wat me zo aantrekt in de anesthesie is de combinatie van enerzijds het onverwachte tijdens weekend-of nachtdiensten en anderzijds de geplande operaties waar je je juist goed op kunt voorbereiden. Zo werd er eens ’s nachts een patiënt met een levensbedreigende steekwond binnengebracht. We hebben met een team heel hard voor hem gewerkt. Als ik dan de volgende ochtend hoor dat hij het heeft overleefd, vind ik het mooi dat ik daaraan mocht bijdragen. Mijn kernwaarden waardering, autonomie en ertoe doen komen hier aan bod. Toch is het geen makkelijk beroep, mede door de diensten, de administratieve last en de vele checklists. Het is een beroep dat je nooit helemaal loslaat.”

Tip van Hanneke: blijf jezelf uitdagen en prikkelen

“Ik wil me blijven ontwikkelen, bijvoorbeeld in de toekomst in het onderwijs. Ik verlang naar nieuwe dingen, nieuwe ervaringen. Het lange studeren vind ik helemaal niet erg, ik zou het niet anders willen. Ik wilde graag in het buitenland werken, vandaar de stage in Kaapstad. Het was misschien makkelijker om in Maastricht te blijven, maar ik daag mezelf graag uit. Daar groei je het meeste van. Voor de meeste mensen zou het goed zijn om zoiets te doen. Dat hoeft niet persé in het buitenland: je kunt ook op kleinere schaal uit je comfort zone komen. Blijf jezelf uitdagen en prikkelen. Dat is goed voor je ontwikkeling.”